مادرم دلتنگه

خیلی از بچه ها از لحظه خداحافظیشون توی وبلاگاشون نوشتن. اما من دوست ندارم حتی بهش فکر کنم. از بس تلخ بود. نمی خوام دوباره یادم بیاد اون غم وحشتناکی که تو نگاش بود . بهش ظلم کردم. آرینا رو اون بزرگ کرد. بچش رو ازش گرفتم . آروم آروم اشک می ریخت و من داشتم هزار پاره می شدم. دلم داشت ریش می شد. اون لحظه شاید تنها زمانی بود که آرزو می کردم یه خواهر داشتم که مادرمو می سپردم دستش. آخه مادر من یه فرشتس. کسی با فرشته ها مگه این کارو می کنه. بهش گفتم خیلی زود میاد پیش ما. اما تا مدارکش رو جمع و جور کرد طول کشید . براش پروندش رو بازکردم. اما احتمال اینکه بهش ویزا بدن کمه. تازه اگه بدن حداقل 2 ماه دیگه س. اما مادرم دلتنگه. نمیگه...هیچوقت نگفته که سد راه ما نباشه...اما صداش سنگینه...مثل آدمی که داره خوابش میبره...دلم داره ریش میشه...مادرم با ارزشترین چیز تو دنیاست برام...چرا گذاشتمش و اومدم...دختر خوبی نبودم...اینروزا همه فکرم پیش اونه...آرینا هم دلتنگه مامانه...هرجا میره به همه میگه دلم واسه مامان جونم خیلی تنگ شده...گریه می کنه...بهانه شو می گیره...نمی دونم چیکار کنم...باید قوی باشم...اما انگار یه چیزی چنگ انداخته تو گلوم...نمی خوام ناشکری کنم. همه چیز اینجا خوبه اما من نگران تنهایی مامان هستم. خدایا فکر کنم فقط تو می دونی که الان توی دلم چی می گذره...کاش می دونستم که مامان خوشحاله...حاضر بودم هر کاری بکنم که بتونه اینجا باشه..

شش ماه و نیم گذشت

سلام دوستای خوبم

تقریبا شش ماه و نیم از اومدنم به کانادا و تورنتو می گذره. شاید یکم زود باشه که بخوام یه نظر قطعی در مورد کانادا بدم. اما فکر می کنم نظر خودم رو تا الان در مورد فقط تورنتو بنویسم.

تعداد زیادی از دوستانی که از ایران میان تورنتو گویا بعد از ورود دچار شک میشن، از بعضی ها شنیدم که گفتن اونجوری که فکر می کردیم نبود. در مورد من این موضوع فقط در مورد هوا صدق می کنه . من انتظار داشتم خیلی سردتر از این باشه. خیلی نگران بودم که با هوای -24 چجوری خودم رو وفق بدم. اما با وجود اینکه ماشین نداشتیم و از یه آب و هوای گرم و شرجی اومده بودیم اصلا اذیت نشدیم. خدا رو شکر. من هوای اینجا رو و اینکه همه فصل ها رو داره دوست دارم. مشکلی با سیستم مالیات اینجا ندارم از اول همه اینا رو می دونستم. تا حالا گرفتار دکتر و بیمارستان نشدیم که بخوام بگم بده یا خوب اما شنیدم دندون پزشکی خیلی گرونه. امیدوارم گذرمون حالا حالاها اونور نخوره. کالج و نحوه برخورد با دانشجو خیلی عالیه. دلم واسه سالایی که توی ایران واسه فوق لیسانس گرفتن از دست دادم می سوزه...دوستای خوبی پیدا کردم .از گفتن چیزی که تو سرمه نمی ترسم... آرامش دارم.این چیزی که من به دنبالش اومدم اینجا و خوشبختانه پیدا کردم...
اینجا هم مشکلات هست...ریز یا درشت. اما تبعیض به خاطر صداقت یا تفکرت وجود نداره یا من ندیدم. چشم و هم چشمی رو از 5 سالگی به بچه یاد نمیدن. احترام به پول نیست...
من تورنتو رو دوست دارم. اینجا خودم هستم ومی تونم اگه لیاقتش رو داشته باشم پیشرفت کنم.
تنها و تنها یه چیز بی صبرم کرده...انتظار برای بودن خانواده کنارم. اما حتما برای اون هم راهی پیدا میشه...امید به خدا.

این احساس من به کانادا بعد از حدود 6 ماهه. شاید بعدها عوض بشه...نمی دونم. 

من همین دور و برام

بهو همه ولم نکنین برین. من هستم اما مشغول درس و کالج و مدرسه آرینا هستم. بزودی میام و نظرم رو در مورد کانادا می نویسم بزارین 6 ماه بشه.

عجب طبیعتی

این روزا همش بیرونم و از هوا و منظره ها لذت می برم. چند تا عکس از شکوفه ها و گلها می زارم واسه دوستای توی ایرانم

یه شب مهتاب...

واو عجب شب مهتابی قشنگی. داره یواش یواش از تورنتو خیلی خوشم میاد. جای همه دوستان توی ایران خالی.

اما بریم سراغ خودمون:

یه چند روزی هست که دارم آرینا رو می برم Parenting Center توی مدرسشون. و خیلی برنامه خوبیه. اولش وقتی ثبت نامش کردم و توی این مدرسه گذاشتنش خیلی غصم گرفت چون دوستش میره یه مدرسه دیگه و دوست داشتن با هم باشن. اما مدارکش رو که بردم مدرسه بهم یه سری کاتالوگ دادن در مورد برنامه Parenting center و متوجه شدم که توی کل ریچمود هیل فقط این مدرسه این برنامه رو داره و من می تونم هر روز از ساعت 8.30-12.30 آ‌رینا رو ببرم مدرسه و خودم هم باهاش بمونم تا کم کم برای سپتامبر آماده بشه. برای بچه ای مثل دخمل من که تا حالا هیچ وقت بدون ما نبوده این برنامه خیلی مفیده. و خودم هم با آدمای جدید آشنا میشم.
پدر گرامی هم داره میره سر کار و کارش رو هرچند سخت خیلی دوست داره. منم مثل بچه ها بی صبرانه منتظر شروع کلاسهای کالج هستم. ... و زندگی با یه جریان سریع داره می گذره.

دوباره خوشحال می شویم

سلام با نیش باز
من خوب خوبم. هنوز هم چیزی تغییر نکرده. اما یه دو سه روزه که آرینا رو ور می دارم میریم قدم می زنیم و از طبیعت اینجا انرژی می گیرم. چرا که نه؟ الان روحیه ام خیلی توپه. خدای مهربونم رو شکر می کنم و از بودن با آرینا لذت می برم. می دونم که این روزای وقت کافی داشتن و با اون بودن خیلی زود می گذره و می خوام ازشون استفاده کنم. گاهی وقتها آدم یادش میره که واسه خوشحال بودن نباید منتظر یه اتفاق خاص باشه .
فعلا همین 

روزای کشدار من

سلام دوستای خوبم .

توی این مدت یکم سرم شلوغ بود. به خاطر عید. البته اتفاق خاصی هم نیافتاده که بخوام بنویسم. به جز اینکه همسر گرامی کار پیدا کرد. شرکت خوبیه اما کارش فعلا موقت هست. اگر دایمی بشه خیلی خوبه. راهش هم با اتوبوس یکم دوره. 
و اما من...
امتحان زبان سنکا کالج رو دادم و خوب بنظرم خیلی آسون بود. تصمیم گرفتم حسابداری و امور مالی بخونم. متفاوته اما از پسش بر میام. سه تا درس برداشتم. از 15 می هم شروع میشه.

هنوز دارم دنبال کارمی گردم. راستش 3-4 روزه که خیلی افسرده شدم. احساس بی فایده بودن می کنم...می ترسم این حال و هوا روی آرینا هم تاثیر بد بزاره...قول می دم زود خوب بشم. تا اون موقع خداحافظ