برخوردهای ما با مهاجرها

یکی از شاگرد های من یه خانم پرستاره. دیروز برام یه چیزی تعریف کرد که دوست دارم برا شماها هم بگم:

یه پسر بیست ساله ایرانی، یه پسر بچه افغانی 5 ساله رو دزدیده. به بدترین شکل بهش تجاوز کرده و بعد به قصد کشت با یه سنگ افتاده به جونش . وقتی بچه رو به بیمارستان منتقل کردن پوست بالای سرش کاملا جدا بوده و تمام دور دهنش بر اثر فشار کبود. رو بدنش به علت کشیده شدن روی سنگ حسابی زخمی شده.
پدر بچه واسه خانم پرستار تعریف کرده که:
بچم هر روز به خونه همسایه (همون پسر 20 ساله) می رفت و با کامپیوتر بازی می کرد. یه روز اومد و گفت که اون پسر اذیتش کرده. رفتم و به مادر پسر گله کردم. مادر هم سریع یه قرآن آورد و قسم خورد که بچه من اهل این حرفا نیست. ترسیدم و از اون به بعد اجازه ندادم اونجا بره. هر روز با خودم می بردمش کرایه کشی. یه روز اومدم خونه و برای چند لحظه کوتاه توی ماشین دم در تنهاش گذاشتم تا از خونه چیزی بردارم. توی همین فاصله پسر همسایه بچه و ماشین رو با هم دزدید و این بلا رو سر بچم آورد.
جالبه بدونین وقتی مرد افغانی پیش پلیس شکایت می کنه چی جواب می گیره: شما افغانی هستین و باید تا فلان تاریخ از ایران می رفتین. حالا هم توی این کشور هیچ حق و حقوقی ندارین!!!!
مر افغانی به پرستار گفته که حالا که اونا حقم رو نمی گیرن خودم اینکارو می کنم. اون پسر یه خواهر داره...

از دیروز هزار تا سوال توی ذهنم می چرخه. اون یه ایرانی نبود اما آدم هم نبود؟ الان اون پسر متجاوز کجاست؟ قربانی بعدی کیه باز هم یه افغانی؟ این ماجرا تو ذهن اون خانواده و فامیلشون و تمام آدمایی که این ماجرا رو میشنون چه تصویری از ایرانی ها می سازه؟ این ماجرا دیگه چند تا قربانی داره؟ آینده این پسر بچه چی میشه؟ ...
کاش مرده بود که الان با مرده فرقی نداره...

پرونده های قبل از 2008

راستی یه چند وقتیه که همه جا در مورد رد پرونده متقاضیان 2008 داره صحبت میشه. من خبر مربوطه رو توی خود سایت cic.gc.ca خوندم و فکر نمی کنم کلا باید نا امید شد چون اولا این قضیه فعلا فقط در حد پروپزال هست و ثانیا اگر هم درست باشه در مورد کسایی هست که هنوز به مرحله selectio criteria  نرسیدن. پس امیدتون رو کلا از دست ندین شاید تصویب نشه ..

یه خبر خوب

خوب چه خبری بهتر از اینکه مرجان عزیزم passport request براش اومد. و این یعنی یه ok بزرگ قطعی. امیدوارم همیشه خوش باشه.
ما  23 آوریل مدارکی رو که خواسته بودن فرستادیم. و 26 آوریل رسید دفتر ویزا در لندن. نمی دونم حالا بعدش چی می خواد بشه. امیدوارم که با این همه تغییر و تحولی که داره اتفاق میافته ،  یهو نظرشون عوض نشه. نمی شه هیچی رو پیش بینی کرد. و البته این اصلا خوب نیست. یعنی استرس بیشتر و بیشتر...
راستش انرژی نداشتم همش رو بنویسم ، همینقدر بگم که تو پروسه تمدید پاسپورت ، اینقدر اذیت شدم که به خودم قول دادم هر طور شده برم. اما اگه ویزا ندن کجا میشه رفت؟؟؟
فعلا تا بعد

لاله جان ممنون از اینکه با همه گرفتاریات به من سر زدی

خبر خبر خبر

سلاام
بلاخره یه خبرهایی شد اما انقدر مشغول بودم که فرصت نمی کردم بیام و بنویسم. ok برمی گردیم به 16 اسفند 1390:

خسته شده بودم از بی خبری ، با تشویق دوستم مرجان تصمیم گرفتم یه ایمیل بزنم به دفتر مهاجرت کانادا در لندن. 26 اسفند جواب زیرو دریافت کردم:

ما در تاریخ 22 دسامبر 2011 نامه ای برای شما فرستادیم مبنی بر لزوم فرستادن مجدد یه سری مدارک از جمله عدم سو پیشینه ایران و دبی ، نامه تمکن مالی و ... دو ماه برای فرستادن این مدارک وقت داشتین که تموم شده. به همین خاطر ما با فرض اینکه شما پست رو دریافت نکردین یک ماه دیگه به شما وقت میدیم. (مرده شور پست ایران هنوز هم هیچی به دستم نرسیده )
خوب وقتی این ایمیل رو گرفتم 13 روز از یک ماه گذشته بود ، 26 اسفند بود ، پاسپورت من فقط سه ماه وقت داشت، تعطیلات نوروز در پیش بود. باید پاسپورت رو تمدید می کردم. می رفتم دوبی عدم سو پیشینه می گرفتم. مدارک فارسیمو به انگلیسی ترجمه می کردم... توی 17 روز عمرا نمی شد . ازشون درخواست وقت اضافه کردم . یک ماه دیگه وقت دادن خدا رو شکر. میشه تا آخر آوریل. تمام مدارک تقریبا آمادست.
نکات مثبتی که توی ایمیل شون بود . اول اینکه اسم افسر پروندم مشخص شده. بعد اینکه توی ایمیل گفتن که به محض دریافت مدارک مدیکال صادر میشه.
خیلی امیدوارم که همه چی درست بشه. برا همتون هم آرزوی موفقیت دارم

کمک کنید

سلامی با آخرین جونای باقیمونده

قبلا گفتم که خودم خیلی مشغول کردم که کمتر فکر کنم. مشغله هام وحشتناک زیاده نمی تونین باور کنین . ساعت 10 شب می رسم خونه. البته صبح دوشنبه و پنج شنبه رو خالی کردم. اما کافی نیست. همش باید بدو بدو کنم. روزی 10 -12 ساعت کار. اونم تدریس که باید کنارش کلی مطالعه کنی. یه مدت واقعا به کانادا فکر نکردم. گفتم عید می ریم یه مسافرت حسابی. اما با گرون شدن ارز اونم به این وحشتناکی بی خیال مسافرت خارج شدیم... حالا این همه خستگی رو باید روی شونه هام تحمل کنم. از یه طرف هم دلار کاناداست که شده 2200 تومان. هیچی دیگه. هر چند که هیچ خبری از پرونده ما نیست. شنیدم که پرونده های سوریه رفت ورشو و ترکیه و دارن رسیدگی می شن. برای هموطنام که کارشون داره درست میشه خوشحالم. اما وضعیت ما خیلی مبهمه. حالا باید منتظر مدیکال باشیم. آخرین مکاتبه ای که باهاشون داشتم فوریه قبل بود که خیلی عصبانی دستور دادن که تند تند ایمیل نزنم. می خواستم بعد از یک سال یه ایمیل دیگه بفرستم اما دور بریا می گن بیشتر عصبانی می شن.... اه به جهنم بزار بترکن. آخه پس چیکار کنم؟؟؟
یکی راهنمایی کنه لطفا....

دوست عزیز که دنبال آینده سبز هستی منم آدرس دیگه ای ازش ندارم.

سرم شلوغه

سرم خیلی شلوغه. امتحانات پایان ترم بچه ها تو دانشگاه. طرح سوال. تصحیح اوراق. آموزشگاه. کلاس فرانسه. کلاسای خصوصی. واقعا هم کانادا رو فراموش کردم.
خواننده ای شاید دیگه ندارم. اما واسه دل خودم می نویسم. بزودی میام و یه شرح مفصل می نویسم. اما الان وقت ندارم.