۱۳۹۰ اردیبهشت ۳۱, شنبه
سفارت بسته شد
شنیدم سفارت کانادا در دمشق به منظور حفظ جان کارمنداش فعلا تعطیل شده و پرونده ها منتقل میشه به جاهای دیگه. همین
۱۳۹۰ اردیبهشت ۷, چهارشنبه
ما نمیریم کانادا
همینجوری دلم خواست اسم این نوشته رو بزارم آقا جون ما اصلا نمی ریم کانادا. حالا حرفیه. کیو باید ببینیم؟
والااا . انگار تو کشورشون چه خبره. دیوونمون کردن. بالاخره یا اینوری یا اونوری دیگه. تصمیم گرفتم دیگه اصلا بهش فکر نکنم. به آموزشگاه گفتم وقتم رو کاملا پر کنه و یه دوره هفت ماهه دیگه برداشتم. بگذار کانادا در فراق (یا فراغ؟؟؟؟) ما بسوزه. مگه نه دوستان در انتظار؟؟اصلا کجا همچین مهاجرایی گیرشون میاد؟
فقط یه سوال :
این کارمندهای اداره مهاجرت مثل اینکه روش کارشون با کل سیستمی کاری کانادا (که البته ما از دور شنیذیم) فرق داره و هر چی بیشتر تنبلی کنن پاداش می گیرن.
امروز سام می گفت اگه مثل فلانی واسه استرالیا اقدام کرده بودیم الان 2 سال بود که اونجا بودیم... همچین یه جورایی راست گفت.
اما بیخیال. ما رفتیم با خونسردی ( از تکونهای پام معلومه دیگه) زندگیمونو بکنیم.
شما هم از من می شنوید همین کارو بکنید.
والااا . انگار تو کشورشون چه خبره. دیوونمون کردن. بالاخره یا اینوری یا اونوری دیگه. تصمیم گرفتم دیگه اصلا بهش فکر نکنم. به آموزشگاه گفتم وقتم رو کاملا پر کنه و یه دوره هفت ماهه دیگه برداشتم. بگذار کانادا در فراق (یا فراغ؟؟؟؟) ما بسوزه. مگه نه دوستان در انتظار؟؟اصلا کجا همچین مهاجرایی گیرشون میاد؟
فقط یه سوال :
این کارمندهای اداره مهاجرت مثل اینکه روش کارشون با کل سیستمی کاری کانادا (که البته ما از دور شنیذیم) فرق داره و هر چی بیشتر تنبلی کنن پاداش می گیرن.
امروز سام می گفت اگه مثل فلانی واسه استرالیا اقدام کرده بودیم الان 2 سال بود که اونجا بودیم... همچین یه جورایی راست گفت.
اما بیخیال. ما رفتیم با خونسردی ( از تکونهای پام معلومه دیگه) زندگیمونو بکنیم.
شما هم از من می شنوید همین کارو بکنید.
۱۳۹۰ اردیبهشت ۶, سه‌شنبه
یعنی چییییی. واسه چی منو فیلتر کردین
یعنی خجالت نمی کشن . آخه این وبلاگ خانوادگی رو برا چی فیلتر می کنین. خاک بر اون سرتون.
امیر جان وضع من هم همینه.
هستی جونم دعا کن تو این شرایط قاطی پاتی یه نفر یه بمب هم اونجا بزاره
بر می گردم و پیغام می زارم
الان بای
امیر جان وضع من هم همینه.
هستی جونم دعا کن تو این شرایط قاطی پاتی یه نفر یه بمب هم اونجا بزاره
بر می گردم و پیغام می زارم
الان بای
۱۳۸۹ بهمن ۱۹, سه‌شنبه
یه بمب بزارین تو سفارت کانادا واقع در لندن
بیحالم. خسته.
حوصله تایپ کردن و حتی وبلاگ خوندن ندارم
بهشون ایمیل زدم. فکر می کنین چی جواب دادن.
تغییری توی پرونده شما ایجاد نشده ، لطفا از ارسال ایمیل مجدد در این رابطه خودداری کنید.
خدایا یعنی برم بزنم تو دهن این افسره. چی کار کنم آخه؟ یک کلمه توی انگلیسی هست که معنی خسته و فرسوده و نا امید رو همزمان داره:
frustrated
Now I am frustrated
حوصله تایپ کردن و حتی وبلاگ خوندن ندارم
بهشون ایمیل زدم. فکر می کنین چی جواب دادن.
تغییری توی پرونده شما ایجاد نشده ، لطفا از ارسال ایمیل مجدد در این رابطه خودداری کنید.
خدایا یعنی برم بزنم تو دهن این افسره. چی کار کنم آخه؟ یک کلمه توی انگلیسی هست که معنی خسته و فرسوده و نا امید رو همزمان داره:
frustrated
Now I am frustrated
۱۳۸۹ دی ۲۵, شنبه
دخترم
نشستم توی آموزشگاه، این ساعت کلاس ندارم. یه دفعه احساس کردم دلم برای آرینا یه دنیا تنگ شده.
باورم نمیشه که چه زود 16 ماه و نیمه شد و خیلی زودتر شد همه زندگی من و باباش. چشم به هم زدیم دندون درآورد. راه افتاد. و حالا داره یواش یواش حرف می زنه. هر روز ده تا کلمه جدید. هر چی می گی تکرار می کنه. روی چیزی که می خواد اصرار می کنه. دخترکم داره بزرگ و بزرگتر می شه. و هر روز یه لذت تازه رو به ما می ده. سعی می کنم این لحظات رو حفظ کنم. کلماتش رو می نویسم. ازش فیلم و عکس میگیرم. اما انگار یه ماهیه لیز. سر می خوره و میره. می دونم که بزودی 16 ساله شدنش رو می بینم. از خدا می خوام که همیشه مادر خوبی براش باشم. که بتونه بهم تکیه کنه. آنقدر خوب باشم که روزی که خواست بره دنبال زندگیش به اندازه کافی محکم باشه. آنقدر بهش محبت بدم که همیشه چه کنارمون و چه دور از ما قلبش پر از عشق باشه.
امیدوارم
باورم نمیشه که چه زود 16 ماه و نیمه شد و خیلی زودتر شد همه زندگی من و باباش. چشم به هم زدیم دندون درآورد. راه افتاد. و حالا داره یواش یواش حرف می زنه. هر روز ده تا کلمه جدید. هر چی می گی تکرار می کنه. روی چیزی که می خواد اصرار می کنه. دخترکم داره بزرگ و بزرگتر می شه. و هر روز یه لذت تازه رو به ما می ده. سعی می کنم این لحظات رو حفظ کنم. کلماتش رو می نویسم. ازش فیلم و عکس میگیرم. اما انگار یه ماهیه لیز. سر می خوره و میره. می دونم که بزودی 16 ساله شدنش رو می بینم. از خدا می خوام که همیشه مادر خوبی براش باشم. که بتونه بهم تکیه کنه. آنقدر خوب باشم که روزی که خواست بره دنبال زندگیش به اندازه کافی محکم باشه. آنقدر بهش محبت بدم که همیشه چه کنارمون و چه دور از ما قلبش پر از عشق باشه.
امیدوارم
۱۳۸۹ دی ۸, چهارشنبه
۱۳۸۹ دی ۶, دوشنبه
از همتون واقعا ممنونم
دوستان عزیز و مهربونی که لطف کردین و جواب دادین واقعا ازتون ممنونم. از اینکه وقت گذاشتین .
با اجازه نظراتتون رو منتشر می کنم چون مطمئنم به درد خیلی ها می خوره
داود گفت... Mohajer گفت... نیلوفر گفت... مریم گفت... نگاهی نو گفت... نگاهی نو گفت... نگاهی نو گفت... Mehrbanoo گفت... از دبي تا كانادا گفت...
با اجازه نظراتتون رو منتشر می کنم چون مطمئنم به درد خیلی ها می خوره
خورشید شب مهاجر
سلام شوکای عزیز
ببین دوست من اینجا قوانین متفاوت هست با آنچه ما آموختیم.بچه رو از بدو تولد از گربه و سگ می ترسونیم که هان اگه این کار بد رو کردی میدیم لولو و یا پیشی و یا هاپو بخوره.اینجا هالوین میذارن هیچ کس از هیچی نمیترسه.تنبیه در هر سطحی نسبت به هر کسی جرم محسوب میشه چه در مورد بچه،چه در مورد زن و چه در مورد شوهر.
در مورد مدرسه باید بهت بگم که اینجا مدارس مختلفی وجود داره که در سطوح درسی مختلف هستند.نظر دوست شما را نمی پذیرم چراکه در معدود مدارس اینجا به این صورت تدریس میشه.من سعی میکنم تا دو هفته دیگه پست کاملی به همراه آدرس های لازم در این زمینه منتشر کنم تا جواب سوال شما رو بصورت کامل داده باشم.
شاد باشی عزیز
داود گفت...جواب سوالتون خیلی طولانیه. به زودی جواب خواهم داد
Mohajer گفت...سلام
فکر میکنم همینطور باشه.
البته اون فشاری که تو مدرسه به بچه های ما میارن اینجا نمیارن برای همین بچه هشون شادتر و سرحالتر از بچه های ما هستن. البته چند وقت پیش نخست وزیر کبک به مردم انتقاد کرد و گفت شما خودتون تو خونه ها با بچه ها کار نمیکنید و وقت برای بچه ها نمیگذارید و بعد تمام تقصیرها رو گردن مدرسه میاندازید.
اینی که بچه را به امید مدرسه باید رها کرد کار اشتباهیه در همون ایران هم اگه بچه ها باسوادترن پدر مادرها سالی چندین میلیون خرج کلاسهای اضافی و کنکور و مدارس غیر انتفاعی میکنند کلی به بچه فشار روحی و روانی میارن، تازه امکانات رفاهی مدارس اینجا رو ندارند.
اینجا مردم بچه شونو به این مدارس میفرستن، یک ریال هم جهت پیشرفت بچه شون خرج نمیکنن و تو خونه هم کار نمیکنن و بعد غر میزنن بچه ما بیسواد بار میاد. انتقاد نخست وزیر اینجا از پدرها و مادرها همین بود.
نیلوفر گفت...شوکار عزیز کامنتتو در وبلاگم ئیئم و امدم که نظرمو بگم.من نظام مدارس اینجا رو دوست دارم.اینجا همه چیز با احترام همراهه.البته بهتره این سوالو از دوستانی که بچه دارن و وبلاگ نویسن بپرسی مثل میترا رودابه و ...
و یا افرادی که در اینحا مدرسه رفتن و در حال رفتن به دانشگاه هستن مثل افشین عزیز .اینطوری بهتر می تونی با خوندن خاطراتشون با سیستم تحصیلی اینجا اشنا بشی.این وبلاگ افشین
http://tabidneveshte.blogspot.com/
مریم گفت...درسته اينجا بچه ها رو نميشه زد! ولي مگه شما بچه رو كتك مي زنيد؟ :) در همون حدي كه ما بچه ها رو دعوا مي كنيم هرجاي دنيا اشكالي نداره. تنبيهاتي مثل محروم كردن از تلويزيون يا كامپيوتر استفاده ميشه. بيشتر اينجا وقتي بچه كاربدي مي كنه به اتاقش مي فرستنش و بهش ميگن حق نداره تا چند ساعت بيرون بياد. هركي ميگه اينجا بچه ها توي دبيرستان زياد چيزي ياد نمي گيرند دارند اينجا رو با ايران مقايسه مي كنند. ببين سيستم آموزشي ايران بيشتر روي تئوري كار مي كنند اينجا روي كارهاي عملي وكارهاي گروهي. بچه اي كه اينجا دبيرستان ميره قرار نيست بره ايران كنكور بده كه نگرانش باشي. بچه ها اينجا مي تونند بنا به علاقه شون ادامه تحصيل بدن و همون ديپلم دبيرستانش هم كار عملي بيشتر از يه بچه ديپلم توي ايران بلده. بچه ها رو خيلي مستقل بار ميارن اينجا. تشويق به استقلال مالي ... كلاسهايي براي گرفتن سرتيفيكيت هايي كه بچه ها بتونن باهاش حتي در دوره دبيرستان كار كنند. بچه ها رو مسافرت مي برند حتي مسافرتهاي خارج از كشور مي برند و تشويقشون مي كنند كه هزينه مسافرت رو خودشون قبلا دربيارن. الان متاسفانه كامپيوتر ندارم و با موبايل اينها رو نوشتم بعدا باز هم ميام و اگه چيزي به نظرم رسيد مي نويسم.
نگاهی نو گفت...شما نمی تونی به بچه دست بزنی. یه هل دادن بچه و حتی داد زدن جلوی دیگران یعنی هر کسی شما را ببینه که داری داد و بیداد می کنی و بچه را هل می دی و یا بهش فشاری میاری( هل دادن- نیشگون- مو کشیدن ( خدا رحم کنه) . هر چیزی که انجام بدی تمام مردم در خیابون ممکن است سریع زنگ بزنن به مرکز حمایت از بچه و بعد شما و همسرتون را می برن پیش روانپزشک که ببینن ایا صلاحیت نگهداری از بچه را دارین و اگه باز هم ریپرتی از شما ببینن تا جایی پیش می رن که بچه از شما گرفته میشه و خود مرکز حمایت از بچه خانواده ای را برای نگهداری از فرزند شما در نظر می گیرن. که مدتش را خودشون معلوم می کنن
نگاهی نو گفت...در مورد سواد دار شدن یا نشدن بچه ها
اینجا برای معلم شدن شما باید 5 سال درس دانشگاهی بخونی 4 سال لیسانس را می گیری و بعد یک سال دیگه میری دانشگاه مخصوص معلم ها که بقدری رقابت ورودی شدید و سخت است که... شما باید معدل " ای" باشی در مقطع لیسانس که بعد بتونی به دانشگاه معلم ها بری برای یک سال دیگه که لیسانس دوم را بگیری. دقت کن یک سال درس سخت معادل لیسانس دوم است. خب تا اینجا یعنی یک معلم عالی که مدرکش تقریبا فوق لیسانس ایران است برای درس دادن به ابتدایی ها.
نگاهی نو گفت...در مورد بچه ها
متد ایران نیست که بچه با دنیا مشق نوشته مواجه بشه. در این کشور این متد و 3 نوع دیگر مد بود که بعد متد جدیدی وارد کار اموزش و پرورش اینجا شد و همه چی بر اساس فان است برای بچه ها. اینجا بچه ها از نظر ریاضی مثل بچه های ایران نیستند ولی از نظر موسیقی- اعتماد به نفس- شاد بودن و لذت بردن از مدرسه خیلی پیشتاز هستند.
عزیز چیزی که خیلی اینجا متفاوت ایت اینه که بچه های اینجا به خاطر اهمیت بسیار زیادی که قانون بهشون میده خیلی اعتماد به نفس دارن و یه مقدار از نظر من گستاخ و خود رای هستند. بچه های اینجا باز از نظر من اون عاطفه بچه های ایران را به پدر و مادرشون ندارند و به مرور هم کمتر میشه درشون( در مقایسه با بچه های ایران). اینجا کسی نمی تونه برای بچه اش سخت گیری کنه چه درسی و چه مسایل دیگه. خیلی قانون ازشون حمایت می کنه که خب همه خوبه و هم مسایل منفی خودش را داره
Mehrbanoo گفت...من فکر کنم تربیت خانواده خیلی مهمه. بنظر من اصلا لازم نیست که بچه کتک زده بشه. تاثیر پدر و مادر خیلی عمیقه. مگر پدر مادرهای ما تو ایران ما رو تنبیه جسمی کرده اند. من هرگز یادم نمی یاد کسی منو کتک زده باشه. یک دوست که سالها اینجا زندگی کرده میگفت :یکبار که بچه ها تصمصیم به اطلاع دادن به پلیس دادن یک تنبیه روانی بکنیدش نه جسمی. فکر کنم جواب بده.
از دبي تا كانادا گفت...شوكاي عزيز،
خوب كاري مي كني كه سكوتت رو مي شكني. اصولا اين وبلاگها اصلا جون مي دن براي غر زدن. اگر تو اين وب لاگها غر نزنيم كجا غر بزنيم؟
و اما درباره تحصيلات در كانادا. منهم مثل تو در حال تحقيق هستم ولي باور كن هيچ الگويي نمي شه داد. يعني به دليل اينكه خواسته آدمها از زندگي با همديگه فرق مي كنه نمي شه الگو برداري كرد. فقط مي تونم بگم اگر سيستم آموزشي كانادا خوب نبود، آدمهايي كه در اونجا تحصيل كرده بودند رو اينجا (دبي) با حقوق هاي آنچناني استخدام نمي كردند. يه قلم بچه ات بعد از ديپلم مي تونه در هر دانشگاه آمريكايي يا اروپائي پذيرش بگيره. در وب لاگي خوندم كه خانواده اي بعد از مدتي زندگي در كانادا برگشتن ايران اما بچه ها دوام نياوردن در ايران چون بي نهايت استرس امتحان و كنكور و معلم خصوصي و غيره و ذلك در در ايران وجود داره. شايداين خانواده هايي كه تو مي گي انتظار داشتن به بچه ها فيزيك هسته اي در مدرسه تدريس كنند. ما نبايد سيستم آموزشي غلط و نادرست خودمون رو با سيستم اونها مقايسه كنيم. منابع آموزشي ما تقريبا مال 50 سال پيش هستند. هنوز تعليمات ديني و واحدهاي مذهبي در دانشگاهها حرف اول رو ميزنن. بچه هاي ايراني اگر همه جا خوش مي درخشند نه به خاطر سيستم آموزشي كه به خاطر هوش سرشار و تحقيقات شخصي شونه. به هر حال ما ايرونيها هيچوقت از هيچ چيز به طور كامل راضي نيستيم. انقدر هم اعصبابت رو بابت اين حرفها خورد نكن. اميدوارم به زودي خبري از آن سوي آبها براي همه مون بياد. انقدر اين پروسه طول كشيده كه همه داريم دچار وسواس فكري مي شيم.
شاد باشي
اشتراک در:
پست‌ها (Atom)