سکوت رو می شکنم

سلام

با خودم قرارگذاشته بودم که اینجا غر نزنم. اما الان یه موضوع پیش اومده که غرغرانه نیست .
قضیه از این قراره که یکی دو تا از آشناها که از قرار یکی دو سال کانادا زندگی کردن و بچه هاشون اونجا مدرسه رفتن متفق القول می فر مایند:
1- کانادا جای زندگی نیست . اصلا نمیشه به بچت دست بزنی. اگه دعواش کنی یا حتی یه نیشگون کوچولو ازش بگیری ( توجه دارین یه نیشگون کوچولو که دیگه بابا بچه احتمالا لازم داره ) social workers پدرت رو در میارن و ....
2- مدرسه هاشون هیچی به بچه ها یاد نمی دن. و بچه تا دبیرستان بیسواد بار میاد. اصلا با بچه ها خوب کار نمی کنن.

البته در مورد اول من بنظرم خیلی هم کار خوبی می کنن. بشدت با تنبیه و داد زدن سر بچه مخالفم. اصولا فکر می کنم باید با بچه صحبت کرد. اما در مورد دوم احتیاج به راهنمایی شما دوستان دارم. میشه کمک کنین؟

فعلا سکوت بهتره

مرجان ،

تو که منو می شناسی نمی خوام غر بزنم، اینه که ترجیح دادم یه مدت حرف نزنم کلا.
مرسی از اینکه به فکر من هستی.

هنگ تا اطلاع ثانوی.

تمام ایمیل هام پرید

دوستان عزیزی که این مدت بهم ایمیل زدین
تمام ایمیل هام پرید. دیگه هم به این آدرس ایمیل دسترسی ندارم. لطفا برام روی وبلاگ پیغام بزارین.

باید رفت

سرکلاسم. بچه ها دارن امتحان میدن. نگاشون می کنم. مگه تو کله هاشون چی می گذره؟ چرا این د و ..لت گرامی اینقدر می خواد همه چیزرو کنترل کنه. یعنی این بچه ها فقط میان که کوتاهی یا بلندی مانتوی منو نگاه کنن؟
دوستای توی ایران در جریان هستند . دوباره گیر دادن ها شروع شده. حتی به آموزشگاههای خصوصی هم کار دارن. نباید مانتوی کوتاه ، تنگ ، مدل دار ، ... بپوشیم. نباید با دانش آموزها شوخی کنیم. نباید توی کلاس اجازه بدیم بچه ها حرفهای سیاسی یا دینی بزنن.
باید گزینش بشیم...
شاید اگه نمی اومدم و دوباره این بایدها و نبایدها رو نمی دیدم کم کم ، به خاطر طولانی شدن پروسه مهاجرتمون، بی خیال رفتن میشدم. اما باید رفت. اینجا جای موندن نیست. بچه من توی کشوری بزرگ نمیشه که از سن 6-7 سالگی بهش بگن اجازه نداره توی کلاس تاپ بپوشه.
باید رفت...

خوب سلاااااام
به به شوکا خانم کجا بودی چه عجب از این ورا

خوبین دوستان؟

ما خوبیم. خیلی گرفتاریم. خط تلفن خونه قطع بود . بالاخره وصل شد. عروسیه برادر کوچیکم بود. خدا رو شکر به سلامتی تموم شد ولی حسابی خسته شدیم.
از کانادا هیچ خبری نیست. کم کم دیگه دارم نا امید میشم. انگار اون انرژی که برای دنبال کردن کارا داشتم یک دفعه تخلیه شده. زندگی پر استرس ایران هم شده قوز بالا قوز.
آرینا خوبه. خیلی شیطونه. و کم خواب. کم کم داره شروع می کنه حرف زدن.
خواستم شروع کنم به نوشتن فکر می کردم کلی حرف دارم . اما نمی دونم چی بگم و از کجا بگم.
سعی می کنم ار این به بعد هر روز بنویسم که اینطوری نشه.
فعلا باهاتون خداحافظی می کنم.

بلاخره موفق شدم وارد وبلاگم بشم. آخیش.
داشتم کم کم قطع امید می کردم. از همه دوستانی که اومدن و نطراتشون رو گذاشتن ممنون. الان آموزشگاه هستم. سعی می کنم برگردم و اخبارو بنویسم.