یکم دلداری

همین الان رییس گلم اومد و سال نو رو با روی بسیار خوش بهم تبریک گفت . این باعث شد که حالم بهتر بشه. و خدا رو بخاطر داشتم همچین رییسی خیلی شکر کنم. قبلا به خودش گفتم اما دوست دارم اینجا هم اینو بنویسم:
امیدوارم خدا بهش سلامتی و برکتی به بزرگی قلب مهربونش بده.
واقا گاهی یک لبخند و یا یک برخورد خوب چقدر می تونه دل آدمها رو شاد کنه. کاش همه این کم هزینه ترین کمک رو به دور و بریهامون می کردیم.

من خسته ام

توی این پست فقط می خوام غرغر کنم. اصلا هم حاضر نیستم به خاطر تمام چیزهایی خوبی که دارم شکر کنم. آخه من خستم. چهار ماهه که حالت تهوع دارم. نهایتا حالم با زور دارو پنج روز خوبه بعد دوباره روز از نو روزی از نو. حتی یک گرم وزن اضافه نکردم که هیچ وزنم کم هم شده. دکترم میگه این حالت ها نهایتا تا چهار ماه ادامه داره. اما من دارم ماه پنجم رو تموم می کنم. خستم. دلم میخواد می تونستم از کارم بیام بیرون. رییسم فوق العاده آدم خوبیه. اما آخه من خودم از اینکه توی این چند وقته چهار بار مرخصی استعلاجی گرفتم خجالت می کشم. واسه همین دفعه قبل که دکتر خواست واسم استراحت بنویسه ، قبول نکردم. اما احساس می کنم یه سرنگ بزرگ زدن بهم و همه انرژیم رو کشیدن. هر چی می خورم (گلاب به روتون...) . خدایا دلم میخواد استراحت کنم. دلم می خواد خونه بمونم و به هیچی فکر نکنم. فقط به فکر خودم و بچم باشم. اما نمیشه...
از غر زدن خیلی بدم میاد. همیشه سعی کردم با کوچکترین چیزی خوشحال باشم. اما دیدین گاهی وقتا آدم احساس می کنه که دیگه نمی کشه. کاش می شد این باری که روی شونمه زمین بذارم. بی فکر ،بی نگرانی... خدایا اگه قراره صدامو بشنوی الان وقتشه...

سال نو مبارک

سلام
سال نو همگی مبارک. البته با تاخیر، هر کاری می کردم نمی تونستم وارد وبلاگم بشم. امیدوارم یه سال پر از سلامت و خوشی برای همه باشه.

بوی عیدی

ده روز دیگه عیده. باورم نمی شه. یک سال دیگه چقدر زود گذشت . یکدفعه هزار تا خاطره میاد تو ذهنم. یاد شعر فرهاد می افتم که چه بجا و زیبا گقته:
بوی عیدی بوی جوب ، بوی کاغذ رنگی
بوی تند ماهی دودی وسط سفره نو
بوی یاس جانماز ترمه مادربزرگ
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم
شادی شکستن قلک پول
وحشت کم شدن سکه عیدی از شمردن زیاد
بوی اسکناس تا نخورده لای کتاب
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم
فکر قاشق زدن یه دختر چادر سیاه
شوق یک خیز بلند از روی بوته های نور
برق کفش جفت شده تو گنجه ها
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم
عشق یک ستاره ساختن با دولک
ترس ناتموم گذاشتن جریمه های عید مدرسه
بوی گل محمدی که خشک شده لای کتاب
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم
بوی باغچه بوی حوض عطر خوب نسرین
شب جمعه پی کابوس توی کوچه گم شدن
توی یه جوب لاجوردی هوس یه آبتنی
با اینا زمستونو سر می کنم
با اینا خستگیمو در می کنم

نوروز همه پیشاپیش مبارک

اندر احوالات نوزاد گرامی

همونطور که قرار بود روز شنبه برای پرده برداری از جنسیت جناب بچه به همراه پدر گرامی رفتیم دکتر. با شوق و ذوق بسیار زیاد به مانیتور سونوگرافی زل زده بودیم و گوشمون پیش دکتر بود که جنس ایشون رو اعلام کنه...دکتر بیچاره هیچ اون گوشت کوبو روی شکم ما چرخوند اما مگه این بچه چش سفبد محل گذاشت. از همون اول باسن مبارکو پایین و سرو بالا نگه داشته بود و هر کاری دکتره کرد اصلا تکون نخورد که نخورد. چنان محترم و متین سر جاش نشسته بود ... خلاصه والدین گرامی خیلی ضایع شدن و دست از پا درازتر از مطب بیرون اومدن. البته دکتره برای دلخوشی ما یه حدسایی زد اما گفت که اصلا مطمئن نیست: احتمال دختر بودنش بیشتره. اما این که نشد جواب.
اما فسقلی خودش ضرر کرد. چون قول داده یودیم اگر جنسیتش معلوم بشه بریم براش چند دست لباس خوشگل بخریم. اما حالا دیگه نمی خریم. تازه باباش هم گفته تا بمون نگه چیه ، باهاش قهره. حالا دبگه خودش می دونه.

کرگدن؟

فکر کنم اولین فکری که بعد از شنیدن اسم کرگدن به ذهن می رسه پوست کلفتی باشه که در اون صورت یک نسبتی بین من و جناب کرگدن وجود داره. قصه اینه که توی این سه ماهه آخر حاملگی هر روز پوست اینجانب کنده شده از شدت ضعف و (گلاب به روتون) تهوع. در حدی که واقعا گاهی روزا به گریه افتادم و به خودم قول دادم که اگه اوضاع مالی یه کوچولو بهتر بشه دیگه به هیچ عنوان نمی رم سر کار. بخصوص اینکه دکتر هم بهم گفته بدلیل کاهش وزن و اخیرا آهن خون بهتره استراحت کنم...
آما...
اما امروز (که نمی دونم به خاطر قرص ضد تهوع بود یا بچه جان رخصت دادن) حالم خوبه و تونستم با موفقیت مقادیری غذا و تنقلات بخورم ، پوست کنده شده در عرض سه ماه، به سرعت در اومد و اون هم از نوع بسیار کلفت. و خوشحال و خندان و از اون مهمتر راضی، تصمیم به ادامه کار تا چهار ماه آینده گرفتم...
الان هم در کمال خوشحالی و رضایت باید این پست رو نصف و نیمه ول کنم و برم چون همسر عزیز اومده دنبالم.

از اینور و انور

خوب ته و توی قضیه امتحان آیلتس رو در آوردم. همه صاحب نظران متفق القول می گن که بهتره نتیجه امتحان جدید رو بفرستم و ریسک نکنم. ای خدا ... باشه اینم صبر...

هنوز هیچی صد درصد (نه به داره نه به باره) نشده ، هر روز صبح بغض می کنم و دلم برای عزیزام تنگ می شه. گاهی وقتا آرزو می کنم که مثل خیلی ها اینقدر به خانوادم وابسته نبودم . وقتی تصمیم گرفتیم بیام دبی همش به خودم می گفتم خوب هر وقت اراده کنن میان پیشم. البته میان اما شاید باورتون نشه حتی وقتی اینجان دلم پر می شه از غصه رفتنشون. وقتی به کانادا رفتن فکر می کنم سعی می کنم به خودم بقبولونم که آدم باید واسه پیشرفت یکم سختی رو تحمل کنه. اما دوری خیلی سخته. من عاشق پدر و مادرم هستم. مردم از بس غصه روزایی رو خوردم که بدون حضور اونا میاد و میره. برادرام و دو تا برادرزاده عزیزتر از جونم. خانواده شوهرم که اینقدر مهربونن. کاش می شد هر چی زودتر همه دور هم جمع باشیم.

اما باید مصمم باشم (یعنی مثل همیشه سمج). یکم مثبت اندیشی و اراده لازمه. به امید خدا همه بزودی دور هم جمع میشیم. من مطمئنم. این خط / این هم نشون ೮ ೪

دیگه چه خبر؟ آها نی نی سیبی ما که این هفته داره می شه اندازه آواکادو هم حالش فکر کنم خوبه و هنوز کماکان به بدجنسی ادامه میده و حال من مظلوم رو بد می کنه. شنبه آینده نوبت دکتر دارم که احتمالا معلوم میشه پسره با دختر. یعنی به نفع خودشه که معلوم بشه وگرنه می رم و هر رنگ لباس که دلم خواد براش می خرم . کاری هم ندارم دخترونست یا پسرونه.